पाऊस

पाऊस आला पाऊस आला
चहु बाजूंनी पुकारा झाला

कधी डोंगरावर तर कधी नदीकाठी
जाणवून देतो अस्तित्व तो
मनाचिया कोंदणी प्रियाच्या
रिमझिम जागवून देतो तो

आठवणींच्या कडेकपारी
पाऊस दाटून राहतो नेहमी
उनाड वारा अन् धुंद हवा
जागवतात नकळत रम्य आठवणी

तसा हा पाऊस नेहमीचाच
पण प्रत्येक वेळी हवाहवासा
असून अडचण नसून खोळंबा
ही म्हण सार्थ करणारा

मैत्री

१९८६ च्या जून मध्ये दहावी पास झाल्यानंतर शाळेतील आम्ही सगळे मित्र दहा दिशांना पांगलो. बरोबर २१ वर्षांनंतर गेल्या महिन्यात पुन्हा एकदा भेटलो. त्यानिमित्ताने केलेली ही कविता ...
===============

नविन मित्र नविन जग सगळच नविन होतं तेंव्हा
शाळेच्या उंबरठ्यावरून पाऊल पडलं बाहेर जेंव्हा

नव्या आकांक्षा नवी जिद्द आणि क्षितिजापार दृष्टी
लोभसवाणी तरीही अनोळखी होती ती सृष्टी

तेरा वर्षांच्या शाळेच्या सहवासानंतरची
एका नविन आयुष्याची साहसी सुरुवात होती ती

जुने मित्र मागे राहिले फक्त उरल्या आठवणी
त्याच आठवणींची झाली बहुपयोगी शिदोरी

धडपडलो, ठेचाळलो प्रसंगी यशस्वी सुद्धा झालो
शाळेतील सवंगड्यांची सय विसरू नाही शकलो

आज एकवीस वर्षांनंतर तीच उर्मी पुन्हा दाटून आली
वर्गातील बालमित्रांची नाव धडाधड आठवू लागली

वाटलं यातलं कुणीतरी भेटावं कुणाशीतरी बोलावं
आपलच बालपण पुन्हा एकदा मनसोक्त उपभोगावं

मनातल्या प्रतिमांची उजळणी मनातच होत राहिली
अन अचानक एक दिवस सगळ्यांना भेटण्याची संधी मिळाली

वयोमानपरत्वे पोटं सुटली, जाडी वाढली
बर्‍याच डोक्यांवरची काळी छप्परं पण उडाली

सारं काही बदललय असं एका क्षणी वाटलं
पण बाहेरच्या ध्यानापेक्षा अंतर्मनच ग्वाही देऊन गेलं

कितीही वर्षं जाऊ देत अथवा लांब असू कितीही
मनामनांच्या या नात्यांची वीण घट्ट धाग्यांची

या विश्वासाची आहे सगळ्यांनाच खात्री
त्यावरच उभारली आहे आम्हा सगळ्यांची मैत्री

रुटीन

नविन वर्ष, नविन महिना, नविन दिवस
म्हणायच आपलं नविन म्हणून
पण आहे सगळे नेहमीचेच
रुटीन कामाचे रात्र अन् दिवस

रोज सकाळी हापिसात पोचायची नेहमीचीच घाई
हापिसात गेल्यावर नेहमीचीच कामाची यादी
आजचं काम उद्यावर ढकलू म्हटलं तर
उद्याच्या कामांची दुसरीच यादी

मीटींग्ज कॉन्फ़रन्सेस अन मुलाखती
यांची न संपणारी नाजूक नाती
दुसर्‍यांचा मूड सांभाळत सांभाळत
आपणच करायच्या या सगळ्या कवायती

बॉसच्या अपेक्षा आणि ज्युनिअर्स च्या आकांक्षा
फायनांस च्या धमक्या आणि एच आर च्या नियमावल्या
या सगळ्या गलबल्यामध्ये हरवल्या आहेत
स्वत:ने ठरवलेल्या स्वत:च्या इच्छा

अशा या रहाटगाडग्यातून
बाहेर पडावेसे वाटत आहे
त्याचाच प्लॅन ठरवण्यासाठी
एक मीटींग शेड्युल केली आहे

मात्र या मीटींग मध्ये
इतर कुणाचाही सहभाग नसेल
मी आणि माझ्या इच्छा
यांचाच फक्त अंतर्भाव असेल

गणनायका

गणनायका विनायका
कार्यारंभी नमितो तुजला
विघ्नविनाशक नाम तुझे हे
खात्री देई सर्वांना

अनंत लीला अन् कथा तुझ्या या
साक्ष देती तुझ्या कल्पकतेला
विश्वप्रदक्षिणा घालण्याकरिता
तुला पाहिजेत फक्त मातापिता

सर्व कलांचा राजा तू
सुखकर्ता अन् दु:खहर्ता ही तू
संकटसमयी अडचणीतुनी
भक्तांना तारिसी तू

मुषकरुपी वाहनावरी
तुंदिलतनू आकारातही
दुर्वांकुर धारण करूनी
देसी दर्शन सकळांना

अशा लाडक्या गणरायाचे
स्वागत करूनी प्रसन्नवदने
दहा दिसांचा उत्सव करूनी
भक्तजन हे सुखावले

पु. ल. ---- एक आठवण

आपल्या लाडक्या पु. लं. च्या जन्मदिनी लिहिलेली ही कविता .....

शिकविलेत तुम्ही आम्हा जीवनाचे सार
तुमच्याच निखळ विनोदाने
आज स्मृतीदिनी तुमच्या
हाती केवळ तुमचे लिखाण

व्यक्तीचित्र असो वा असो प्रवासवर्णन
नाटक असो वा भाषांतरे चार

रावसाहेब, अन्तू बर्वा अथवा धोंडोपंत
या व्यक्तीरेखांत मज दिसे मी पण

लंडन जपान असो वा अमेरिका
जणू आम्हीच केले दौरे तुमच्यासह

प्रवासवर्णनापरी प्रवासातील मी
हाच होता सारा लेखनप्रपंच

काकाजी असो वा असो ती फुलराणी
माय मराठी जणू भासे तुमच्या चरणांची दासी

आता केवळ तुमचे शब्द जपून ठेवणे
पु. ल. असते तर .... याच विषयावर बोलणे

हुंकार

आज जाणवली मला लिहिण्याची ताकद
जेंव्हा माझ्या विचारांनी हातांशी केली फारकत

मनात येत होते अगणित विचार वर्तमानाचे आणि भविष्याचे
पण उमलत नव्हते ते विचार साध्या सरळ शब्दांमध्ये

असंख्य विचारांनी काहूर माजविले मनात
शब्दांवाटे बाहेर येण्याची ताकद नव्हती त्यांत

या सगळ्या विचारांची मनात गुंफिली तार
यातूनच जन्मा आला या ब्लॉगवर एक हुंकार

बरेच दिवस इतरांचे ब्लॉग वाचत होतो, तेंव्हा असा मनात विचार पण आला नव्हता, की एक दिवस मी स्वःताचा असा ब्लॉग तयार करीन.

पण आज काही कारणांमुळे हा योग जुळून आला. अर्थात काय लिहायचं हा एक भला मोठ्ठा प्रश्न आहेच. पण बघुयात, प्रयत्न तर करू अशा विचाराने हा ब्लॉग सुरू करतो आहे.